خانه        بایگانی

كمال تبريزي فيلم‌سازي كه نمي‌خواهد تكنسين باشد [یکشنبه، 6 آبانماه 1386]

کمال تبريزي اين روزها مشغول پيش‌توليد يازدهمين فيلم سينمايي‌اش "پاداش" است، او كه سريال تلويزيوني "شهريار" را در نوبت پخش دارد، يك فيلم سينمايي به نام "هميشه پاي يك زن در ميان است" را هم در نوبت اكران عمومي دارد.

به گزارش خبرنگار(ايسنا)، اين كارگردان سينماي ايران امروز _ 5 آبان ماه ـ 48 ساله مي‌شود، او كه در سال 1338 متولد شده، فارغ‌التحصيل رشته سينما و تلويزيون از دانشگاه هنر است.

تبريزي در سال 67 "عبور" را ساخت و 69 "در مسلخ عشق" را مقابل دوربين برد.

ساخت فيلم‌هاي سينمايي "پايان کودکي"، "ليلي با من است"، "مهر مادري"، "شيدا"، "فرش باد"، "گاهي به آسمان نگاه کن"، "مارمولک"، "يک تکه نان" و سرانجام "هميشه پاي يك زن در ميان است"، او را به عنوان فيلم‌سازي در عرصه‌ي سينما مطرح كرد كه تمايل به ساخت فيلم در يك ژانر بخصوص ندارد، همان‌طور كه خودش در گفت‌و گويي با ايسنا گفته است: من هيچ وقت همان‌طور كه كارنامه هنري‌ام نشان مي‌دهد، به يك ژانر بخصوص تمايل ندارم. البته علاقه‌ي شخصي من به فيلمهاي طنز و كمدي است، اما اين موضوع مانع نمي‌شود كه ژانرهاي ديگر را تجربه نكنم، همانطور كه اگر فيلم‌نامه‌اي در ژانر وحشت در اختيار داشته باشم تجربه مي‌كنم.

اين كارگردان در نشستي كه سال گذشته در جمع دانشجويان داشت، نيز درباره‌ي تنوع فيلم‌سازي‌اش مطرح كرد: اين تنوع به لحاظ ساختاري وجود دارد، اما به لحاظ مفهومي تمام اين ساختارهاي متفاوت، فصل مشتركي دارند كه جريان فيلمسازي مرا پديد مي‌آورد.

او با بيان اينكه ‌همانند بعضي از فيلمسازان نمي‌تواند حالت تكنسين داشته باشد و هر فيلمنامه‌اي را بسازد، اعتقادش را اينگونه مطرح مي‌كند: در برخورد با يك فيلمنامه پيش از آن كه ساختار آن برايم اهميت داشته باشد، موضوع و مضمون آن براي من مهم است، بنابراين اگر امروز هم از من درخواست شود، درباره‌ي فردي خاص كه نزديك شدن به او در شرايط عادي به آساني ميسر نيست، فيلم بسازم، حتما اين پيشنهاد را مي‌پذيرم. چون اين تجربه‌ها به رشد يك فيلمساز كمك بسيار مي‌كند.

كارگردان فيلم‌هاي پرفروشي چون "مارمولك" و "ليلي با من است"، معتقد است: سينماي ايران براي جذب مخاطب به شدت نيازمند و محتاج عرصه‌ها و سوژه‌هاي تازه و كشف نشده است و تاكيد دارد كه دغدغه‌ي تمام فيلم‌سازان است كه مخاطب وسيع داشته باشند، حتي آنهايي كه مي‌گويند تجربه شخصي است، اگر به درون آنها مراجعه كنيم، علاقه‌مند هستند مخاطب بيشتري داشته باشند. بنابراين هر فيلم‌سازي ابتدا بايد هدف‌گيري كند كه فيلم را براي چه مخاطبي مي‌سازد؟ و در مرحله‌ي دوم سعي كند، فيلمي ساخته شود كه مورد توجه قرار بگيرد.

تبريزي "مارمولك" را كامل‌ترين فيلمش از نظر هماهنگي عناصر گوناگون فيلم با يكديگر دانسته و مطرح كرده است: شايد مشكل بزرگ اين فيلم اين بود كه زودتر از زمان خود ساخته شد و جامعه ما هنوز آمادگي و تحمل مضامين مطرح شده در آن را نداشت.

وي در عين حال خاطرنشان ‌كرد: در دوره‌اي خاص اين حساسيت نسبت به فيلم «مارمولك» پديد آمد، اما به هر حال ساخت اين‌گونه آثار براي سينماي ما لازم است و تاثير مثبت آن شامل حال كل جريان فيلمسازي خواهد شد.

اما اين روزها بايد منتظر نمايش فيلم‌سينماي "هميشه پاي يك زن در ميان است" باشيم، فيلمي كه تبريزي ترجيح مي‌دهد:اكران عادي شود تا اينكه براي نمايش آن در جشنواره‌ي فيلم فجر اقدام شود.

فيلم‌نامه‌ي آن از رضا مقصودي است و تبريزي با همكاري حبيب رضايي (با نگاهي آزاد به مجموعه قصه‌هاي سيد مهدي شجاعي) آن را نوشته است. در خلاصه داستان آمده است: «به يك خيابان باريك پر از ترافيك دقت كنيد، به اكثر قهرها و دعواي همسايه‌ها، هم محله‌ها و خانواده‌ها توجه كنيد به خيلي از جنگهاي تاريخي نگاه كنيد، حتي دعواي هابيل و قابيل را دوباره مرور كنيد، هميشه پاي يك زن درميان است.»